CIB-liga vzw
Myositis
Myositis is een groep van auto-immune aandoeningen. Bij deze aandoeningen komen er ontstekingen voor ter hoogte van de spieren, maar ook ter hoogte van andere organen, zoals de huid, gewrichten, longen, hart en bloedvaten. De wetenschappelijke naam van deze groep aandoeningen is idiopathische inflammatoire myopathie (IIM).
Voorkomen van Myosistis
Deze groep ziekten omvat verschillende types: dermatomyositis, overlap myositis (waaronder het antisynthetase syndroom), immuun gemedieerde necrotizerende myopathie en inclusion body myositis. Vroeger werd ook gesproken over polymyositis, maar deze term wordt nu minder gebruikt. Men spreekt van dermatomyositis, wanneer er naast de aantasting van de spieren, ook huidletsels aanwezig zijn. Overlap myositis is dan weer een vorm van myositis waarbij er ook kenmerken zijn van andere reumatische aandoeningen, zoals systeemsclerose, lupus, syndroom van Sjögren of reumatoïde artritis.
De oorzaak
De oorzaak van deze aandoeningen is niet goed gekend. Vermoedelijk is het een combinatie van genetische factoren en omgevingsfactoren (medicatie, UV licht, mogelijks ook bepaalde infecties).
Myositos is een ernstige aandoening.
Het stellen van de diagnose is een zaak van samenwerking tussen de huisarts en de specialist.
Om te zien of u myositis heeft, doet de arts een aantal onderzoeken. Allereerst worden uw klachten in een gesprek op een rij gezet. Vervolgens verricht de arts een lichamelijk onderzoek, waarbij vooral gekeken wordt naar de huid en de spierkracht. Ook worden de longen en het hart beluisterd en de buikorganen en lymfeklieren onderzocht. Daarnaast kunt u te maken krijgen met een aantal aanvullende onderzoeken, zoals:
Bloed- en urine-onderzoek
Röntgenfoto
Hartfilmpje (ECG)
Longfunctie-onderzoek
Scans van borstholte en buik
Huid- en/of spierbiopt
Behandeling Myosistis
Behandeling van myositis gebeurt met medicijnen die ontsteking remmen. Afhankelijk van de ziekteactiviteit varieert de mate en intensiteit van behandeling. Hierbij is het streven om met zo min mogelijk medicijnen te zorgen voor afwezigheid van ziekteactiviteit.